Sokół feat. Dawid Podsiadło "Świadomy sen"

– To ja widzę teraz dwie opcje – powiedział dopijając kolejnego drinka. – Albo bierzemy po jeszcze jednym… albo jedziemy do mnie.

Tej nocy mówił zresztą wiele rzeczy. O tych wszystkich fantastycznych chwilach, które mieliśmy razem. O spacerach nocą po osiedlu. O wieczorach przegadanych nad zalewem. O wypitych butelkach wina. O knajpach, które wspólnie odwiedziliśmy. O setach w siatkę, które z nim przegrałam. O książkach, które mi pożyczył. O filmach, które mi się podobały, a on mówił, że nuda. O tym, jaki to był cudowny czas.

– Pamiętasz, Kasia?

Pamiętałam.

Zamilkł tylko, gdy zapytałam go o rodzinę. Nie tryskał entuzjazmem mówiąc, jakie imię dali córeczce, która urodziła się pół roku temu. Niechętnie wypowiadał się o żonie, z którą ma już dwójkę dzieci, ale po ślubie przecież zmieniła się nie do poznania i to już całkiem nie to samo. Tak jakby to była zupełnie inna rzeczywistość, niepasująca do jego obecnego życia.

– Wiesz, bo ja nie myślałem, że będzie tak… szaro. Przerosło mnie to wszystko.

Taki był męski, opowiadając o swoich zawodowych sukcesach, machając mi przed oczami zegarkiem za miliony monet i prężąc mięśnie wyćwiczone w hotelowych siłowaniach podczas podróży służbowych. Ale bycie odpowiedzialnym mężem i ojcem, dbanie o wartości, które kiedyś były dla niego takie ważne – to go przerosło. Prawdziwy facet, bez pudła.

Wybrałam opcję numer trzy – zamówiłam taksówkę, by jak najszybciej wrócić do domu.

„Lecz jednak jeden dzień

lub jedna noc

doprowadziła mnie do miejsca, w którym jestem.

Czy byłem pełen sił, czy miałem tego dość,

dzięki tej chwili dzisiaj patrzę na tę przestrzeń.”

„Na krótką chwile zorientuję się, że mam szczęście.”

Fisz Emade Tworzywo "Dwa ognie"

„Ty to masz szczęście!”

Słyszę to ostatnio co chwilę, jak jakąś zaciętą płytę, i za każdym razem czuję, jak nóż w kieszeni mi się otwiera, a chęć mordu staje się silniejsza, niż potrzeba zjedzenia słoika Nutelli. Naraz.

Ale o co mi chodzi? Przecież taka ze mnie farciara.

Poza tym, mi to się w ogóle wyjątkowo udało (bo udało się samo, podkreślam), gdyż urokami bezrobocia przyszło mi delektować się raptem dwa tygodnie. A potem znalazłam pracę. I to nawet bez znajomości. W zawodzie. Dacie wiarę? Tak po prostu. Nawet nie byłam w Urzędzie Pracy. Życia więc nie znam. I powinnam być wdzięczna niebiosom, że spotkał mnie tak łaskawy los.

Oczywiście fakt, iż zaczęłam działać na długo przed otrzymaniem wypowiedzenia, nie świadczy absolutnie o mojej przedsiębiorczości, czy chociażby zdrowym rozsądku. Wieloletnie doświadczenie na pewno nie miało z tym też nic wspólnego. Podobnie jak godziny spędzone na przeglądaniu ofert, dziesiątki wysłanych CV oraz kilkanaście rozmów, które odbyłam. No i gruby plik referencji, które za każdym razem na te rozmowy zabierałam.

To wszystko nic. Fart i tyle.

"Odpocznij,

zapomnij o tych, co skrzywdzili Cię.

Ciemna woda, mętna woda

w Twoich oczach pełnych obaw."

Stephen King "Łowca snów" / Nosowska ft. Łona "Boję się"

"Kiedy ból jest tak potworny, wszystko jest innym światem. Ból sprawia, że nawet miłość staje się kpiną, a wszystko, co materialne, zmienia się w cień samego siebie (...)"

To nie był świadomy wybór.

Kiedy się poznaliśmy, święcie wierzyłam, że będziemy żyli długo i szczęśliwe. W domku z ogródkiem. Z gromadką dzieci. Psem i dwoma kotami.

Co mogło pójść nie tak?

Choroba przyszła jakiś rok później. A raczej – wróciła. W sumie powinnam się była domyślić wcześniej. W końcu blizny, które dzielą człowieka na pół, nie biorą się znikąd.

Większość ludzi nie zdaje sobie sprawy, jak bardzo to zmienia życie. Jak dotyka wszystkich dookoła.

Wiem, że mogłam odejść milion razy. Tyle samo razy pewnie o tym myślałam. Mogłam wybrać dużo prostszą drogę. Zostałam. Staram się wierzyć, że z miłości. Czasem boję się, że przeświadczenie, iż zostawić chorego człowieka, to zwykłe skurwysyństwo, miało zbyt duży wpływ na tę decyzję. Ale tylko czasem.

Dobija mnie bezsilność. Dobija mnie ból, który widzę codziennie, z którym nie mogę nic zrobić. Dobija mnie zmęczenie i ciągła walka o każdy dzień, o każdą dobrą chwilę.

Ale może na tym właśnie polega prawdziwe życie?

"Tak bardzo się boję, boję,

że to wszystko nie moje, moje,

że w cudze pióra się rano stroję,

że żyję życie nie swoje, swoje,

że się uparłam, by kochać Ciebie,

że kocham głową, nie sercem, sercem,

że się uśmiecham, choć wcale nie chcę,

że nie wiem, nie wiem kim jestem, jestem."

Kwiat Jabłoni "Dziś późno pójdę spać"

"Otwarte oczy mam,

a głowa pełna i pusta."

- Kaśka, ty to w ogóle się w swojego ojca nie wdałaś! - orzekł wujek Staszek, polewając kolejnego kielona wódki, której konsekwentnie tego dnia odmawiałam.

- I chwała Bogu. - odrzekłam ja.

Patent na grobową ciszę przy rodzinnym stole jak znalazł.

"Nie mogę ruszyć w przód,
nogi sklejone taśmami.
Zaczynam spadać w dół,
spadam do góry nogami.
Myślę sobie, zaraz obudzę się,
lecz im bardziej spadam, tym bardziej widzę, że
to wszystko chyba nie jest sen,
to wszystko chyba nie jest sen."

Kortez "Hej Wy" / Stephen King "Desperacja"

„Wróżyli mi, że skończę marnie.

Patrz, jaki wtedy mieli dar.

Choć nie dmuchali w moje żagle – odpłynąłem.”

Jestem pogrążona w desperacji. A raczej – w „Desperacji” – bo to tytuł kolejnej książki Pana Kinga, którą czytam. Od tej rzeczywistej jednak, mam wrażenie, dzielą mnie milimetry.

Bo to wcale nie jest fajne spędzać codziennie 8 godzin w atmosferze wszechobecnego zrezygnowania i ogólnej agonii. Niefajnie jest żegnać kolejnych kolegów i koleżanki z pracy, zastanawiając się, dlaczego akurat ja jeszcze nie dostałam wypowiedzenia. Niezbyt sympatycznie również jest ciągle odpowiadać na pytania, co to się u mnie w robocie porobiło (a jeśli ktoś nie odzywał się do mnie od 3 lat, to tym bardziej nie kumam, dlaczego uznał, że to najlepszy moment i temat, żeby akurat zagadać). A tak w ogóle, czego ty się spodziewałaś Kaśka? Przecież pracujesz dla złodziei.

Serio? No mnie jakoś nie okradli.

Szukam więc pracy.

Szukam tej pracy w miejscu, gdzie wciąż normą podczas rozmowy jest pytać kobietę, jaki jest jej stan cywilny, czy przypadkiem nie jest w ciąży („przypadkiem albo wcale nie przypadkiem, huehuehue” – tak, to cytat), ewentualnie kiedy tę ciążę planuje. W miejscu, gdzie proponowanie najniższej krajowej to standard, a pracodawca jest dumny z siebie, że w ogóle zapewnia umowę o pracę, bo to „przecież pani wszystkie składki popłacone”. A stosowanie systemu premiowego, w którym te premie będą wręczane „no tak no… pod stołem” już przestaje mnie dziwić.

Staram się więc uniknąć bezrobocia i przy okazji nie zwariować. Trzymajcie kciuki.

„Na tym polega problem ze śmiechem, że jest zbyt podobny do gazów. Czasami możesz się powstrzymać, ale przeważnie jednak nie możesz.”

Florence + The Machine "No Choir"

Dlaczego wszystko, co najlepsze, tak cudownie smakuje dopiero po 23.00?

"And if tomorrow it's all over

At least we had it for a moment

Oh darling things seem so unstable

But for a moment we were able to be still"

A kto nie słuchał jeszcze nowej płyty Florencji ten trąba - gdyby nie ona, już dawno w robocie rzuciłabym się przez okno. Z parteru.

TACONAFIDE "Nóż"

Miałam ostatnio sen prawie erotyczny.

W roli głównej, oprócz mnie rzecz jasna, kolega z pracy – wysoki brunet  z idealnym trzydniowym zarostem, oczami niemal czarnymi i głosem tak głębokim, że kolana uginają się same.

Wszystko zaczęło się od niewinnego flirtu i jak to na niewinny flirt tego typu przystało, miał on swój początek przy kserokopiarce (ach ten romantyzm).

Potem było już tylko ciekawiej i intensywniej, aż do…

Aż do momentu, kiedy to uświadomiłam sobie, że heeeloł, przecież ja już mam faceta. Od kilku lat. Ciągle tego samego. 

Chwilę później dotarło też do mnie, że przecież to tylko sen, a skoro to tylko sen, to przecież nic się nie stanie, jak zapomnę się na tę krótką, króciutką, chwilunię.

Ale nie. Cały erotyzm szlag trafił.

Wychodzi na to, że nawet we śnie „takie rzeczy” mi nie w głowie.

Co nie zmienia faktu, że na firmowego informatyka, to ja już nigdy tak samo nie spojrzę.

"Zanim wyjdziesz, Ty mnie jeszcze raz dotknij."