Club 8 "Love in December"

I bardzo dobrze, że nie pada ten śnieg.

"so... this is love

in the end of December

quiet nights

quiet stars"

Do zobaczenia w przyszłym roku!

Marika "1000 lamp"

"Kiedy myślę, że Cię znam, Ty otwierasz nowy pokój.
Uwielbiam Cię."

ON(i) WRACA(ją)!!!

"Tysiące lamp świecą we mnie mimo mroku,

który ciągnął mnie kamieniem do dna.

Nie wrócę tam, ale mnie nie spuszczaj z oczu."

Tak, wiem. 

Beznadziejna jestem, jeśli chodzi o konsekwentne bycie tutaj.

Tinie Tempah ft. Jess Glynne "Not Letting Go"

No i masz babo placek.

Ale się porobiło.

"You were something I can't replace

You made my heart work

You make me stronger

I'm not letting go, I'm not letting go"

KORTEZ "Zostań"

Im dłużej mnie tu nie ma, tym ciężej jest mi wracać. 

Ale spokojnie, staram się mieć na Was oko, chociaż czasem nie daję tego po sobie poznać.

A tymczasem, NAM minęły już dwa lata. Trudno uwierzyć, jak szybko to zleciało.

I bardzo bym chciała, żeby tak było już zawsze, chociaż "zawsze", to przecież bardzo niebezpieczne słowo.

"Zostań, jak nikt mnie znasz.

Przecież dobrze wiesz, boję się byś sam.

Zostań, do rana raz,

może zwykły dzień nic nie zmieni w nas.

Zostań, choć nie stać mnie

na to wszystko, co mi możesz dać.

Zostań, kiedyś przyjdzie czas 

na pytania

i to, co teraz wciąż jeszcze przerasta nas.

Zostań, nie szukaj już

gdzieś daleko

tego, co masz tu.

Zostań, bez zbędnych słów

tak, jak teraz

cierpliwie obok bądź po prostu dzień po dniu.

Zostań. Zostań.

Zostań, nie powiem Ci,

że to miłość,

choć jesteś wszystkim, czego w życiu trzeba mi."

KęKę "Czasem muszę"

"Jak się potknę, to mnie podnieś, nim padnę."

Bywa, że z Jego przeszłością nie radzę sobie bardziej, niż ze swoją własną.

"Teraz trzeba życie wybrać,

żeby przyszłość poznać."

Czarny HIFI ft. Iza Kowalewska "Nadzieja"

Pewności potrzebuję, jak powietrza.

"Niech choć raz nadzieja umrze w drzwiach,

niech ostatnią będę ja."

W.E.N.A. "Sny 2.0"

Czasami uwielbiam swoją pracę.

Na przykład wtedy, kiedy cała grupa bladym świtem zaczyna mi śpiewać "Over the Rainbow". I jest to tak pozytywne, radosne i spontaniczne, że czuję się, jak bohaterka jakiegoś amerykańskiego filmu.

A innym razem mam ochotę ich wszystkich wyrzucić przez okno.

Powołanie do nauczania w 100%, nie ma co.

I odrobina patosu na koniec, tak dla odmiany.

W tym tygodniu zakończył się mój pierwszy rok pracy w (już nie takim) nowym miejscu. Słaba jestem w podsumowaniach, więc zacytuję jedną z kursantek:

"znam swoją wartość,

gdy mogę w oczy patrząc

obserwować źrenice, jak napełniają się pasją"

Dilated Peoples "Worst Comes To Worst"

"...without my people I got nothin' to gain..."

Bo moi przyjaciele są moim największym sukcesem.

O.S.T.R. "Post scriptum"

"Ile wytrzymasz czasu?

Jaki masz jego zasób?

Jak możesz, to się powstrzymaj od płaczu."

Są momenty, kiedy zwątpienie i bezsilność ogarniają mnie tak przeogromne, że przestaję wierzyć w sens tego wszystkiego.

Znam liczby.

Znam statystyki.

Znam rokowania.

I myślę wtedy, że w zasadzie, to do czego ja Mu w ogóle jestem potrzebna?

I że w zasadzie, to przecież ani trochę na Niego nie zasługuję.

"Czy jesteś w stanie we mnie nie zwątpić?"

Utwór z nowej, bardzo dobrej płyty Pana Adama. Polecam.

White Lies "A Place To Hide"

Ten moment, kiedy twój trzyletni siostrzeniec pragnie wyrazić radość ze znalezionej w piaskownicy foremki w kształcie rybki, ale zamiast „juhuuu” na cały głos krzyczy „chujuuu”.

Spojrzenia matek innych dzieci na placu zabaw – bezcenne.

"And if I made a promise

could I stay by your side?

Would you guarantee my safety

and say that I'd be alright?"

Byle do wiosny!

Eldo "Plaża"

To namieszałam.

Wypadałoby więc co nieco wyjaśnić sytuację.

Związki na odległość są do dupy – o tym nie muszę chyba nikogo przekonywać.

Ale…

Poprzednia notka z moim związkiem nie miała absolutnie nic wspólnego.

Ostatnimi czasy dobija mnie moje miasto.

Mamy trochę toksyczną relację. Nie zrozumcie mnie źle – kocham Lublin. Powiedziałabym nawet, że uważam się za lokalną patriotkę. Dobrze się tu czuję, to jest moje miejsce, tu się wychowałam. Potrafię się nim zachwycić, dostrzec jego piękno.

Trudno jednak dyskutować z tym, co oczywiste – szarością, brudem, patologią, której jest niemało, brakiem perspektyw.

Wszystko to sprawia, że coraz więcej osób ucieka jak najdalej stąd i dość często są to osoby bardzo mi bliskie.

Jakiś czas temu wyjechał mój przyjaciel – świetny facet, bardzo inteligentny, mający dobre wykształcenie i głowę na karku. Nie mógł tu znaleźć pracy przez kilka miesięcy, a ewentualne propozycje, które otrzymywał, były po prostu żałosne. W innym miejscu mógł zacząć od razu, z przyzwoitą pensją i w zawodzie. Nic dziwnego, że nie zastanawiał się zbyt długo.

Nie on pierwszy i zapewne nie ostatni.

Stąd też ta pustka, która powoli staje się nieodłącznym elementem mojej codzienności.

A na zdjęciu mural, który chyba lepiej, niż cokolwiek innego, obrazuje całą sytuację

(Lublin – ul. Leonarda, LSM; źródło: Kurier Lubelski).

"To technopolis mnie męczy, wysysa z krwią rozsądek.

Zwiększa się świata majątek, lecz coraz bardziej znika człowiek.

Tylko w snach mnie tu nie ma i tylko w snach czuję radość.

Otwieram oczy i zamiast plaży znów miasto."

Fisz Emade Tworzywo "Ślady" (ft. Justyna Święs)

Chcę, żeby został.

I coraz mocniej czuję, jak pusto robi się wokół mnie.

"Problem, jaki masz, jest w twojej głowie gdzieś.

Będę zawsze stać po twojej stronie, wiedz.

Czasy niepewne są,

każdy wschód słońca i

każde rozstanie jest,

jak zimny wiatr."